W sobotę, choć niewyspana, bo dzień wcześniej świętowałyśmy 18-naste urodziny koleżanki z klasy, ale bardzo szczęśliwa wstałam i szybciutko spakowałam wszystkie potrzebne rzeczy. Kilka zdjeć do podpisu, markery, aparat i można ruszać do Zakopanego. Po drodze niestety były korki i jadąc objazdami, autobus dotarł nieco później. Po przyjeździe wraz z moją przyjaciółką Gabrysią, która zdecydowała się ze mną wybrać (i bardzo jej za to dziękuję!), poszłyśmy na szybką kawę i jak najkrótszą drogą musiałyśmy dostać się pod skocznię. Idąc widziałyśmy rozgrzywających się, biegających Austriaków, ale ja nie potrafię przeszkadzać zawodnikom podczas rozgrzewki, więc poszłyśmy prosto do kasy po bilety. Tam zaskoczyła nas bardzo długa kolejka. Zdenerwowałam się, bo wiedziałam, że przez to spóźnimy się na rozpoczęcie konkursu, w pewnym momencie chciałam nawet namówić kogoś, żebyśmy mogły stanąć w kolejce z nim, nieco bliżej, ale było mi głupio, widząc ile innych osób również czeka, aby wejść na skocznię.
